آریا جوان - ایرنا/دارنده مدال طلای بازیهای پارالمپیک ۲۰۲۴ پاریس گفت: اگر چالشی بین من و علیرضا بیرانوند برگزار شود برنده آن خیلی سخت مشخص میشود. امیرحسین علیپور، دارنده نشان طلای بازیهای پاراآسیایی ناگویا اظهار کرد: میدان ورزش هم میدان دیپلماسی است و هم میدان جنگ. اگر در شرایط حاکم بر کشورمان به این جایگاه
ایرنا/ دارنده مدال طلای بازیهای پارالمپیک ۲۰۲۴ پاریس گفت: اگر چالشی بین من و علیرضا بیرانوند برگزار شود برنده آن خیلی سخت مشخص میشود.
امیرحسین علیپور، دارنده نشان طلای بازیهای پاراآسیایی ناگویا اظهار کرد: میدان ورزش هم میدان دیپلماسی است و هم میدان جنگ. اگر در شرایط حاکم بر کشورمان به این جایگاه رسیدم و مدال کسب کردم، افتخار آن متعلق به کشورم و دستاندرکاران ورزش است. این مدالها را به ملت عزیز ایران تقدیم میکنم که پای کشورشان ایستادهاند.
وی با بیان اینکه این دومین دوره حضورش در بازیهای پاراآسیایی بود، افزود: در دوره گذشته، با وجود ۱۹ سال سن، در هانگژو به مدال طلا رسیدم و پس از آن نیز در پارالمپیک پاریس طلا گرفتم. این دومین مدال طلای من در ۲۳سالگی بود.
متن کامل گفتوگو را در زیر میخوانیم.
با این سنوسال ممکن است رکورد کسب مدال طلای ایران در ادوار بازیها را بشکنید؟
این هم از لطف خداوند است. باور دارم هرچه سختیهای زندگی بیشتر باشد، با کمک خداوند میتوان به موفقیتهای بزرگتری رسید. الماس در سختترین شرایط تراش میخورد و به گنجی ارزشمند تبدیل میشود. من هم سختیهای زیادی کشیدم و از پایینترین طبقات جامعه به ورزش آمدم؛ لطف خدا هم شامل حالم شد.
صحبتهای شما شبیه اظهارات علیرضا بیرانوند است؛ درست است؟
علیرضا بیرانوند افتخار فوتبال ایران است. او از دل سختیها به بالاترین جایگاه فوتبال قاره کهن رسید. بیرانوند هم از استان لرستان و قوم لر است. اقوام زاگرسنشین، بهعنوان بخش جداییناپذیر ایران، با وجود دشواریهای زندگی، افتخارات بینظیری کسب کردهاند. در زاگرس اقوام کُرد و لر حضور دارند که از اقوام اصیل ایرانی هستند و قهرمانان بسیار نامداری در ورزش ایران دارند.

در ناگویا از یک سکو کاملا ایرانی رونمایی کردید.
باید بگویم برخی سکوها فقط محل دریافت مدال نیستند، بلکه هویت یک کشور را نشان میدهند. آن روز سکو کاملا ایرانی بود و فرقی نداشت مدال بر گردن چه کسی باشد؛ همه سرود ایران عزیز را میخواندیم. آن سکو بهنوعی هویت ورزش ما بود.
دو نفر از قوم لر هم روی این سکو حضور داشتند؛ درست است؟
نه، هر سه نفر لر و لک بودیم. من و حسن باجولوند لر و اهل استان لرستان هستیم. مهدی اولاد نیز اصالتا اهل آبدانان استان ایلام و لک است و در کرمان زندگی میکند. در ناگویا سکویی ایرانی با حضور قهرمانان زاگرسنشین شکل گرفت.
شما قهرمان رشتههای پرتابی هستید و لرستان هم مهد ورزشهای پرتابی است.
بله، در استان ما و استانهای همجوار غربی، بازیای به نام «دالپَلان» داریم که بخشی از تفریحات مردم است. اگر امثال من و آقای بیرانوند پرتابهای خوبی داریم، شاید به پیشینه این بازی مربوط باشد.
دوست دارید با بیرانوند چالش برگزار کنید؟
من بیشتر بهدنبال به چالش کشیدن رقیبانم هستم، اما اگر روزی با علیرضا چالش کنم، نتیجه مشخص نیست؛ چون او در توپ مهارت خاصی دارد و من در رشتههای پرتابی دوومیدانی مهارت دارم. امیدوارم روند رو به رشد بیرانوند ادامه پیدا کند. او در چند سال اخیر، در کنار دشواریهای فراوان، فشار زیادی را هم تحمل کرده است. بیرانوند نخستین دروازهبان تاریخ آسیا شد که توپ طلای قاره کهن را به دست آورد.

چرا همیشه خود را محکوم به پیروزی میدانید؟
من از طبقات پایین جامعه وارد ورزش شدم و مانند بسیاری از قهرمانان ایرانزمین تلاش کردم. در کنار این سختیها، دوومیدانی هم کاستیهایی دارد که باید با تلاش برای جبران آنها بکوشیم.
رابطه امیرحسین با مهدی اولاد و حسن باجولوند چگونه است؟
آقا مهدی بزرگتر و کاپیتان تیم ماست و من در کنار این عزیزان هستم. حسن باجولوند هماستانی من است. هر سه برای کسب افتخار تلاش میکنیم و امیدوارم پرچم ایران همیشه بالا باشد.
برای رسیدن به مدال طلای پارالمپیک چه چیزهایی را فدا کردید؟
سالهاست در این رشته فعالیت میکنم و زمان زیادی را در تمرینات گذرانم. شاید یکی از ارزشمندترین چیزهایی که برای افتخارآفرینی فدا کردم، درس خواندن بود. تحصیل را در ۱۶سالگی کنار گذاشتم، اما به خودم قول دادم روزی آن را ادامه بدهم و کامل کنم؛ چون قهرمان بیسواد به درد جامعه نمیخورد.
در سفر به ناگویا سختیهای زیادی تحمل کردید؛ درست است؟
حدود ۱۰ سال است که ورزش را بهصورت حرفهای دنبال میکنم، اما این سختترین سفرم بود. مسیر طولانی و پروازها بسیار دشوار بود و از نظر میزبانی هم شرایط خوبی نداشتیم. غذای ما بیشتر میگو یا غذاهای خام بود که نمیتوانستم بخورم؛ تا جایی که ۱۰ کیلوگرم وزن کم کردم. خدا را شکر که در نهایت به مدال طلا رسیدم.
از روز اول تاکنون چقدر رکوردتان را ارتقا دادهاید؟
روز اولی که وارد این رشته شدم، بیش از ۶ متر با رکورد جهان فاصله داشتم، اما حالا این اختلاف به ۲۶ سانتیمتر رسیده است. تمام تلاشم را میکنم تا پیش از پارالمپیک این فاصله را جبران کنم و رکورد جهان را به نام ایران ثبت کنم.