آریا جوان - در دههٔ ۷۰، به دانشمندان ارتش شوروی یک ماموریت محول شد. آنها وظیفه داشتند طرحی بدهند که طبق آن، سربازها در عملیاتهای طولانی، با کمترین زمان استراحت و خواب، سرحال، تیز و هوشیار بمانند.
راه حل دانشمندان ارتش شوروی تکنیکی بود که بعدها با نام تکنیک خواب شوروی شناخته شد. دانشمندان ارتش شوروی، ساعت خوابِ سربازان را به دو بخش تقسیم کردند:
الف. بخش اصلی: سربازها شبها حدود ۴ ساعت «خواب اصلی» داشتند که بسته به نوع عملیات و چینش نگهبانیها تغییر میکرد.
ب. بخش فرعی: بعد از گذشت ۶ ساعت از بیدار شدن از خواب شب، سربازان به یک چرت ۹۰ دقیقهای پناه میبردند که خواب فرعی آنها بود.
این تکنیک دو مرحلهای به سرعت جواب داد. علت این بود که چرتها با افت طبیعی انرژی بدن هماهنگ میشد. در واقع، سربازان به جای اینکه با ساعت بیولوژیک بدن بجنگند، خواب را با آن مطابقت میدادند و دقیقاً وقتی استراحت میکردند که بدن میخواست بخوابد. این امر سبب میشد بدن با زمان و خواب کمتر، بهرهوری بیشتری داشته باشد.