زنی که ۶۰ سال در «ریه آهنی» زندگی می‌کرد، درگذشت

آریا جوان - زنی که بیش از شش دهه از عمر خود را درون یک دستگاه فلزی موسوم به «ریه آهنی» سپری کرده بود، در سن ۷۸ سالگی درگذشت.

به گزارش خبرفوری، این زن که زندگی‌اش به نمادی از استقامت و مبارزه با بیماری تبدیل شده بود، از دوران کودکی به دلیل ابتلا به فلج اطفال دیگر قادر به تنفس مستقل نبود و برای زنده ماندن به این دستگاه وابسته شد.
این زن که در رسانه‌ها با نام «پائولین» معرفی شده است، زمانی که تنها سه سال داشت، در دهه ۱۹۵۰ میلادی به بیماری فلج اطفال مبتلا شد. در آن دوران، واکسن فلج اطفال هنوز به‌طور گسترده در دسترس نبود و این بیماری هزاران کودک را در سراسر جهان گرفتار کرده بود.
پس از ابتلا، عضلات تنفسی او به شدت آسیب دیدند و بدنش دیگر توانایی انجام عمل طبیعی تنفس را نداشت. پزشکان برای نجات جان او از دستگاه «ریه آهنی» استفاده کردند؛ محفظه‌ای بزرگ و استوانه‌ای‌شکل از جنس فلز که تمام بدن بیمار، به جز سر، داخل آن قرار می‌گیرد.

این دستگاه با ایجاد تغییرات فشار هوا، به حرکت قفسه سینه کمک می‌کند و به فرد اجازه می‌دهد نفس بکشد. اگرچه استفاده از ریه‌های آهنی در گذشته برای بیماران مبتلا به فلج اطفال بسیار رایج بود، اما با توسعه دستگاه‌های تنفس مصنوعی مدرن، تقریبا به تاریخ پیوست.
پائولین در تمام این سال‌ها زندگی خود را در کنار این دستگاه ادامه داد. او با وجود محدودیت‌های شدید جسمی، اجازه نداد بیماری مسیر زندگی‌اش را کاملا تعیین کند. به گفته نزدیکانش، او فردی بسیار قوی بود و تلاش می‌کرد تا حد ممکن استقلال خود را حفظ کند.
زندگی او تنها به اتاق و دستگاه فلزی محدود نشد. او با خانواده و دوستانش ارتباط داشت، مطالعه می‌کرد و به مسائل روز علاقه نشان می‌داد. داستان او در سال‌های اخیر توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد و به یکی از نمونه‌های شناخته‌شده از زندگی با تجهیزات پزشکی قدیمی تبدیل شد.
«ریه آهنی» که زمانی نماد امید برای هزاران بیمار فلج اطفال بود، امروزه یکی از یادگارهای تاریخ پزشکی محسوب می‌شود. این دستگاه در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ میلادی در بیمارستان‌های سراسر جهان استفاده می‌شد و در دوران شیوع گسترده فلج اطفال، جان بسیاری از کودکان را نجات داد.
فلج اطفال یک بیماری ویروسی است که می‌تواند سیستم عصبی را هدف قرار دهد و در موارد شدید باعث فلج عضلات، به‌ویژه عضلات تنفسی، شود. واکسیناسیون گسترده از نیمه دوم قرن بیستم باعث شد شیوع این بیماری در بسیاری از کشورهای جهان به‌شدت کاهش یابد.
درگذشت پائولین یادآور نسلی از بیمارانی است که پیش از پیشرفت فناوری پزشکی، برای زنده ماندن به دستگاه‌های سنگین و پیچیده وابسته بودند. زندگی او نشان داد که حتی در سخت‌ترین شرایط نیز انسان می‌تواند راهی برای ادامه دادن، ارتباط برقرار کردن و ساختن معنا پیدا کند.
او سرانجام پس از ۷۵ سال زندگی با پیامدهای فلج اطفال، در حالی چشم از جهان فروبست که داستانش برای بسیاری از مردم به نمادی از شجاعت، صبر و قدرت سازگاری انسان تبدیل شده بود.